| In 1979 werd Marinus lid van de Blijde Rijders door toedoen van Gerard en Marga. Marga woonde toen in een zusterflat van het ziekenhuis in Arnhem, waar Marinus tijdens zijn verpleeg-opleiding ook woonde. Ze leerden Marinus kennen en vroegen of hij een keer mee ging met de motorclub. Hij raakte besmet met het Blijde Rijders virus. |  |
| Na een jaar of 10 als lid te zijn meegegaan kreeg hij aspiraties om in het bestuur plaats te nemen als voorzitter, een taak die hij 7 jaar lang met veel enthousiasme uitvoerde. Zijn eerste taak was het organiseren van een feest voor het 15-jarig bestaan van onze club. |  |
| In 1991, toen ons lid Eric door een noodlottig ongeval om het leven kwam, was het Marinus die ons troostend en bemoedigend toesprak. | |
| Doordat hij verhuisde naar Heerenveen werd het steeds moeilijker zijn bestuurstaak in de Achterhoek uit te oefenen. Voor ons viel de schade nog mee gelet op het feit dat hij eigenlijk van plan was geweest om naar Amerika te emigreren om daar een camping te beginnen. |  |
| In 1992 werd het allereerste "Hintergartentreffen" bij Marinus in Heerenveen gehouden. Menigeen zal zich nog de door de wind dichtslaande voordeur herinneren, waarvan het glas met een enorme knal uit elkaar spatte. Hierdoor wist de buurt ook dat de Blijde Rijders waren gearriveerd. |  |
| In de jaren dat we op het TT-terrein bij boer Dijkema op het circuit bivakkeerden toonde Marinus eens zijn kunsten met het op 2 wielen rijden van het zijspan, waardoor Mira de bouvier spontaan door de plexiglas voorruit vloog, toen Marinus zijn evenwicht verloor. |  |
| In 1996, Marinus en Géke waren inmiddels verhuisd naar Haulerwijk, kwam Marinus met het voorstel het TT-treffen bij hem thuis te organiseren. Hij had alles al tot in de puntjes voorbereid, getuige een twee pagina's lange begroting, die aan het toenmalige bestuur van de motorclub werd voorgelegd. |  |
| Marinus is al die jaren een perfecte gastheer geweest, de accommodatie, de inwendige mens maar ook de geestelijke steun werd niet vergeten. Als je even met hem wilde praten was daar altijd tijd voor. Wat dat betreft heeft hij altijd sterk in mensen geďnvesteerd. Van deze gave had hij ook zijn beroep gemaakt. |  |
| De laatste jaren verruilde Marinus zijn stalen ros steeds meer voor een echt ros, hetgeen uiteindelijk resulteerde in zijn eigen bedrijf "Twin Acres Ranch". Een stukje Amerika in Friesland. |  |
| Helaas heeft hij niet lang genoeg van zijn geesteskind mogen genieten. Marinus, goede reis . . . |  |